پیامکی که گویای حال ماست...
تيغ و ريش
حدود سه هفته پيش پيامکي خواندم که به مفهوم واقعي مرا به فکر فرو برد. در اين مدتِ نزديک به شش سال، کمتر پيامکي بود که اين طور روي من اثرگذار باشد. اين را هم مينويسم که در Inbox گوشي من پيامکهاي فلسفي، عاشقانه، سخنانِ بزرگان و جمله هاي متين زيادي را ميتوان يافت و لطيفه هاي سبک و مستهجنِ زيادي ندارم. در اين مدت براي نوشتن اين پُست دودل بودم؛ چه آن که مجبور ميشدم روي خط قرمزهاي نانوشته اي راه بروم؛ خط قرمزهائي که بيشتر به سليقة افراد بستگي دارد و نه به ماهيت نوشته هاي من...
پيامک اين بود:
آيا آنان که با تيغ ريش ميزنند، با آنان که با ريش تيغ ميزنند برابرند؟!
خيلي زود ياد آية نهم سورة « زمر » افتادم که
« هل يستوي الذين يعلمون والذين لايعلمون »
آيا کساني که مي دانند با کساني که نمي دانند مساوي هستند؟
حکايت، حکايتِ جامعة امروز ايراني است. بيش از اين نميتوانم بنويسم و اميدوارم منظورم را رسانده باشم.
٭ ٭ ٭
◄ پس نوشت: زبان گوشي ام را به ايتاليائي تغيير داده ام و بايد مينوشتم Ricevuti .