دل‌نوشته‌های یک دل‌شکسته سابق

چيزِ زيادي از کلاس يا کلاسهاي چهارشنبه به ياد ندارم؛ اما مسلم است که با نگاهي پر از حسرت از آن محلي که آخرين حرفهايم را با «او» زدم، گذشتم. بيشترِ ساعتهاي چهارشنبه را در کتابخانه و با مجلاتِ داخلي و بين المللي گذراندم. شايد مي خواستم کمتر در خودم باشم و «او» را به ياد نياورم.

بعد از ظهر چهارشنبه پس از اين که به منزل آمدم، استراحتِ کوتاهي کردم و ساعتي پس از آن، به سوي منزل خاله ام رهسپار شدم. عليرضا بر سر کوچه بود. با هم قدم زنان در خيابانِ دانشگاه راه رفتيم. عليرضا به من گفت: «خاله پريشب به من زنگ زده بود ازم پرسيده بود بهنام چه اش شده؟ من هم گفتم نمي دونم! چي مي تونستم بگم آخه...؟!»

خاله اي که عليرضا از آن نام برد، مادرِ من بود. از عليرضا تشکر کردم. باز گفت: «بعد از اون هم هر وقت خاله زنگ مي زنه خونه مون، از من در موردِ تو مي پرسه. منم همون حرفي رو که قبلاً بهش زدم، مي گم...» به عليرضا گفتم: «احتمالاً تا الآن فهميده که موضوع چيه... آدم که اين قدر خِنگ نيست که ندونه پسرِ بزرگش چرا به اين حال و روز افتاده...! اتفاقاً خواهرم هم همون شب با دامادمون اومده بودن خونه مون... منم اصلاً اختيارِ خودم رو نداشتم. اومد پيشم چند بار گفت: بهنام! بهنام خوشگلم! به من بگو چي شده... اما من چيزي بهشون نگفتم».

نگاهي زير چشمي به عليرضا کردم و گفتم: «عليرضا...! واقعاً من خوشگلم؟!». عليرضا نيشش به لبخند باز شد.

***

فکرم پيشِ امتحانِ ميان ترم درس «کينـتيک و دگرگونيهاي فازي» بود. روزها را به خواندن جزوة درسي و مطالعة کتابهائي که از کتابخانة مرکزي دانشگاه گرفته بودم، مي گذراندم. احساس مي کردم که با اين کار «او» را به طورِ گذرا فراموش مي کنم. تمرکزم روي درسها بيشتر شده بود. از خواندنِ کتابهاي زبان اصلي لذت بيشتري مي بردم و تمرکزم روي آنها بسيار بالا رفته بود. هر چند اين خود مي توانست برايم نقطة قوتي باشد تا کمتر به «او» فکر کنم، اما از اين که به اين نتيجه برسم که شايد عشق نخستينم، يک عشقِ گذرا بود و با نديدن و حرف نزدن با «او» از ميان مي رود، بسيار ناراحت مي شدم. همين احساس باعث مي شد تا نخواهم اصلاً به «او» فکر نکنم و در روزها و ماههاي نخست، ممکن هم نبود که بي يادِ «او» سر کنم.

تصميمِ ديگري که در همان روزها گرفتم، اين بود که ديگر از دخترانِ همرشته اي و حتي «نفيسه» که احساس خاصي نسبت به او نداشتم، جزوه نگيرم. نگران اين بودم که چگونه بدونِ بروزِ سوءتفاهم براي نفيسه يا ديگر همرشته ايهايم اين تصميم را عملي کنم. من که بيشترِ مواقع جزوه ها را از خانمها و بيشتر از نفيسه مي گرفتم، حالا تنها از پسرها مي گرفتم. مسعود در اولين روزِ هفتة پس از 28 آبان 1375 متوجه اين تغيـيرِ رويه ام شد. با لبخندِ مرموزانه اي به نزديکم آمد و گفت: «چرا ديگه از خانمها جزوه نمي گيري...؟! نکنه مي خواي بهشون وابسته نشي!!» و من هم گفتم: «من مگه چه قدر مي تونم عاشقِ دخترها بشم؟! همون يه باري که عاشق شدم، به اندازة کافي دلم سوخت و شکست... ديگه جائي ندارم که عاشق يکي ديگه بشم...!».

از آن روزها بارِ گرفتنِ جزوه به دوش مسعود و محمد حسين عزيز افتاد.

***

در اولين هفتة پس از دوشنبه 28 آبان 1375 و در فاصلة استراحت ميانِ دو درس، با مسعود و محمد حسين در همان کلاسي که گفته هاي «نيـچه» بر ديوارش نقش بسته بود، نشسته بوديم. جزوه هاي «کينتيک و دگرگونيهاي فازي» روبرويمان بود و براي امتحانِ ميان ترم مي خوانديم.